چشمم به استان قدسیش افتاد و دل جان گرفت

باعرشیان هم نوا شدوفاصله ازفرشیان گرفت

در این حضور خاطره انگیز استان قدسیش

سراسر وجود من امشب توان گرفت

در این حریم ملکوتیان و قدسیان

شوری به پا شدو رقصی در ان میان گرفت

گفتم این استان کجا و من ناتوان کجا؟

شرمنده کرد و دست من ناتوان گرفت

زمزمه عاشقان و گدایان کوی او

ومن که در این حرم دلم هوای اسمان گرفت

بوی بهشت در این حرم همه را مست می کند

و این دل خمار من که طلب از می مغان گرفت

همه دست به زلف او برده اندو نام او  برند

با عنایتش دل من هم گوی بیان گرفت

زبان گشودم و گفتم قدحی پر شراب کن

نام خوش او بود که جایی بر این لبان گرفت

ملائکه سر مست و شاد از این حضور دمادمند

و (فانی)از این حضور بود که اینگونه جان گرفت

در زمینه این شعر حقیر نظر دهید...

ولادت امام رضا (ع)بر مسلمانان جهان مبارک باد.التماس دعا.

دل ز تکاپو نشست چون که نیامد نگار***نعره زدم یارمن کی می شوی توعیان

روز من همچون شبست ازغم هجران تو***شمس وجود همه  رخ  بنما از نهان

یاد تو در  جان من شور  به پا  می کند***بعد نگاهی به تو دست بشویم زجان

وای  چه  گویم  که  من  از غم دوری تو***هیچ  ندارم  قرار  هیچ   نمانده  توان

هست دعایم سحر ای مه سیمین تنم***تا که نگاهم   رسد بر   مه ابرو کمان

ای که  بود  یاد  تو  مونس  شبهای من***ناله کنم روزوشب من شده ام ناتوان

زود بیا شب شده   این دل بی تاب من***گریه   امانم  گرفت  از ته جانم   فغان

ساقی  نگاهی  بکن  درد وجودم گرفت***می زصبوحت بریزتاکه کنم قصد جان

وای از این شوق من نیست برایت نهان***گرکه شوی توعیان(فانی)شودبیکران

صبا  را  گو  که بر  دارد  زمانی  برقع  از  رویت

ببین جانم  چه  میسوزد ز نقش خال  هندویت

نگه کن برمن عاشق که رسم عاشقی اینست

که هرگز من نخواهم رفت بجایی جز سر کویت

تو گر خواهی که این دل را به نام  خود بیارایی 

نصیب چشم من گردان تو ان چشمان  جادویت

نمانده   بر  من   مسکین  دگر  تاب   شکیبایی

شود  ایا  که   تکبیری  در  ان   محراب   ابرویت

نگارا  رخصتی  بنما  که  گشته عمر بی حاصل

دگر چیزی نخواهد  ماند  اگر  من  نشنوم  بویت

اگر مستم کنی امشب زان افسون   چشمانت

کنم جان را به   قربانت  شوم  خاک  سر کویت

تو  شمع  عالم  افروزی و من   (( فانی)) پروانه

اجازت ده بسوزم  من هزاران جان ز  هر   مویت