(..:: ثقلین ::..)

اُنس علمي و عملي با قرآن كريم از يك‌سو چشم دل انسان را مي‌گشايد و او را براي فهم زبان فطري قرآن ياري مي‌رساند و از سوي ديگر، آدمي را در مسير صراط مستقيم به پيش مي‌برد و فضائل اخلاقي و صفات ملكوتي را بر وجود او حاكم مي‌سازد و از سوي ديگر با مراقبت از مجاري ادراكي انسان، او را به تطهير چشم و گوش و زبان و... وا مي‌دارد و از رهگذر اين مراقبت‌هاي ملكوتي، انسان را به حلقه‌ي‌ پاكيزگان وارد مي‌كند و با نزديك ساختن او به "كتاب مكنون"، راه مصافحه و تماس نزديك و معنوي با قرآن را براي انسان هموار مي‌سازد و جز اين نيز راهي به سوي قرآن كريم وجود ندارد؛ "إِنَّه لَقُرءَان كريم * فِي كِتَـبٌ مكنون * لايمسُّه إِلاَّ المطهَّرون".(1)
اين همنشيني و انس با قرآن كريم، افزون بر پيشگيري از غفلت‌ها، رفع آن‌ها را نيز به دنبال دارد؛ يعني نخست از ورود غفلت و گناه به ساحت روح انسان جلوگيري مي‌كند و آن‌ها را دفع مي‌نمايد و اگر آدمي از روي غفلت و غرور به خطا وگناه آلوده شد، پليدي عصيان را به او مي‌نماياند و در جبران آن ياري‌اش مي‌رساند تا در رفع آن كامياب گردد.
در يكي از نوبت‌هاي حج، روبه‌روي حرم رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) در مدينه‌ي‌ منوره، زائر ميانسالي كه در ايران به آب‌ميوه‌فروشي اشتغال داشت، با من هم‌سخن شد و خاطره‌اي شگفت‌انگيز را از زندگي خود اين‌گونه تعريف كرد: پيش از اين در كسب و كار خود مقداري از حجم ليوان را با يخ و بقيّه را با آب ميوه پر كرده و به مشتريان مي‌دادم و اين به ضرر و اجحاف بر آنان مي‌انجاميد. همه روزه پيش از طلوع آفتاب، يخ مورد نياز را در كنار مغازه‌ها پياده مي‌كردند كه روزي هنگام صبح، وقتي براي بردن يخ‌ها به درون مغازه آماده شدم، ديدم آتش از قالب‌هاي يخ زبانه مي‌كشد و اين صحنه‌ي‌ تكان دهنده سريعاً مرا به ياد اين آيات از قرآن افكند؛ "كَلاَّ لو تعلمون علم اليَقين * لتروُنَّ الجَحيم"(2)و اين تنبيه الهي، از خواب غفلت بيدارم كرد و حقيقت آن خطا را برايم آشكار نمود. از آن پس، ليوان‌هاي بزرگ‌تري تهيه مي‌كنم و به ميزان بهايي كه مشتريان مي‌پردازند، در آن‌ها آب‌ميوه مي‌ريزم و يخ را به جاي آب ميوه عرضه نمي‌كنم.
آري، اُنس با قرآن چشم آدمي را چنان مي‌گشايد كه پيش از ورود به صحنه‌ي‌ قيامت، آتش جهنم را مي‌بيند و اين، هنر انسان‌هاي بيدار و مأنوس با قرآن است كه به روشني مشاهده مي‌كنند آنچه را ديگران با برهان‌هاي عقلي و فلسفي و كلامي در پي اثبات آن هستند:

1 ـ سوره‌ي‌ واقعه، آيات 77 ـ 79.
2 ـ سوره‌ي‌ تكاثر، آيات 5 ـ 6.
مأخذ: (تفسير موضوعي، ج 15، ص 199